september 2010 - Making of Déjà vu

Toen ik vorig jaar september aan mijn nieuwe thriller begon, had ik nog geen idee wat voor boek het zou gaan worden. Ik had een paar uitgangspunten waarbij ik op een of andere manier een goed gevoel had: twee namen, Eva en Dianne. Ze waren vriendinnen, hártsvriendinnen zelfs, buurmeisjes vanaf hun derde en vijfde levensjaar. Nu, 25 Jaar later zijn hun levens minder met elkaar verweven, maar is hun band nog steeds ijzersterk. De vriendinnen wonen in Groningen, ook dat wist ik meteen.
Maar de rest nog niet. Wie zijn Eva en Dianne eigenlijk? Ik schreef wat voor me uit, liet hen nadenken over vroeger en op bezoek gaan bij familie en vrienden. Langzaam ontstond een beeld. Gewoon, door te luisteren naar zoiets ongrijpbaars als intuïtie. Eva bleek het hoofdpersonage. Was ze arts? Politieagent? Ik kwam er niet uit. Dat beroep moest ik even laten rusten, want actief nadenken werkt niet.
Het verhaal speelde deels in het buitenland. Duitsland? Zou kunnen. Frankrijk? Ja, toch weer Frankrijk, het land dat ik zo goed ken. Maar niet het Frankrijk van Rendez-vous met zijn krekels en zinderende heuvels. In dit boek was het koud, nat en somber, de wouden ademden mist uit, die bleef boven de stoppelvelden hangen, vocht kroop in de muren van eenzame boerderijen, in de dorpen waren de luiken gesloten. Frankrijk in november. Dat Frankrijk dat je als toerist nooit ziet, maar ik natuurlijk maar al te goed ken: het leende zich bij uitstek voor een beklemmende thriller. Dianne is er neergestreken, in dat desolate landschap, en Eva rijdt ernaartoe, alleen. Waarom? Ik als schrijver wist toen alleen maar dat er niemand in dat huis was. Het was leeg. Was Dianne dood? Ontvoerd?
In een flits zag ik haar voor me: een jonge vrouw, ze rende, ze hijgde, ze keek doodsbang om. Ik begon te schrijven, sneller, steeds intenser, elke stap rende ik met haar mee. Een man met een geweer zat ons op de hielen. De vrouw was zwanger van… van hem! Zwanger van de man die haar wilde vermoorden. Wie was hij? Waarom moest zij dood?
Terug naar Groningen. Eva is journaliste, wist ik nu; journalistes zijn nieuwsgierig. Dat past perfect bij wat ze moet gaan doen: uitzoeken wat er met haar hartsvriendin is gebeurd.
Ze deed dat samen met mij. Het resultaat van onze hachelijke speurtocht ligt volgende week in de winkels en heet Déjà vu. Hopelijk beleeft u net zoveel spanning en plezier tijdens het lezen als ik had tijdens het schrijven!

verscheen eerder in margriet, 27 augustus 2010