1 juli 2009 - Weblog Maand van het Spannende Boek

Hij zit erop, mijn drukste promotionele maand ooit: Juni – Maand van het Spannende Boek 2009. De aftrap was al ruim daarvoor, op 3 april in Parijs. Mensen van de CPNB en mijn uitgever Ambo|Anthos, twee professoren psychologie en een delegatie van de Nederlandse pers (Metro, Algemeen Dagblad, Telegraaf, Margriet, Nouveau, Vara Magazine en GPD) kwamen per trein naar de Franse hoofdstad. Berry en ik waren daar de avond ervoor al druk bezig een looproute uit te zetten.

 
Looproute uitzetten...


Warme lunch ©Chris van Houts

Het tweedaagse schema zat goed vol. Na een warme lunch in Quartier Latin wandelden we via die route door zonnig Parijs naar het hotel van Etienne en Daphne uit Erken mij aan de Rue de Berri. We stopten even op plaatsen die Berry en ik in oktober ter inspiratie hebben bezocht. De oevers van de Seine dus, de Tuilerieën, de Champs-Élysées en natuurlijk het überhippe, o zo foute restaurant Bound.

Oevers van de Seine ©Chris van Houts


Bij het Louvre ©Chris van Houts

Na de wandeling volgde de eerste ‘interviewmarathon’ op de hotelkamer waar Erken mij zich grotendeels afspeelt – in het (ook al tikje foute) viersterrenhotel Champs Élysées Plaza. (Opmerkelijk: in mei lees ik in Elegance over dit hotel en in hetzelfde nummer staat een modereportage die daar is geschoten – toeval!)


Hotelkamer 26

Bound ©Chris van Houts


Bound ©Chris van Houts

Vervolgens schoven we gezamenlijk aan in de enorme banken van paarse krokodillenprint in Bound, aten sushi en andere visjes, waarna het gezelschap ofwel het bed of het Franse nachtleven indook en Esther en Berry met frisse tegenzin hun hotel opzochten: de volgende dag zou de wekker namelijk om 8 uur gaan.

Lezingen in Institut Néerlandais ©Chris van Houts

Twee uur later startten in het Institut Néerlandais de lezingen van twee experts op het gebied van psychologie en dus ook wraak, Prof. Dr. F. Koenraadt en Dr. R.J. Takens. Beiden complimenteerden ondergetekende en plein public met de waarheidsgetrouwe psychologie in Erken mij. Dat was een opsteker, want ik kan wel denken dat mijn research net zo goed was als de psychologe – dank, Ilona! – die het manuscript van kanttekeningen voorzag: zeker weet je het nooit. (Voor geïnteresseerden en sceptici: Google eens op de termen overdrachtsgevoelens en tegenoverdrachtsgevoelens)

Nog voor het einde van de lezing moest ik gauw-gauw in de taxi met weekblad Margriet, terug naar die illustere hotelkamer 26 voor het eerste interview van vijftig minuten van de tweede interviewmarathon-dag. Lunchen ging met het bord op schoot en tussen de gesprekken door. Never a dull moment.

Na de interviews volgde een fotoshoot voor de persmap, door fotograaf Chris van Houts: Esther op bed, snel omkleden, Esther in bad, snel omkleden, Esther op het balkon, snel omkleden, Esther mét, en Esther zonder Berry… Esther met verkrampte kaken van het grijnzen en Esther met licht afwezige blik van pure vermoeidheid. Veel foto’s die je van mij (en Berry) de afgelopen periode in kranten en bladen bent tegengekomen zijn op die middag, op die hotelkamer en op straat in de buurt van de Rue de Berri gemaakt.

©Chris van Houts


©Chris van Houts


©Chris van Houts

Terwijl tout le monde rond 18.30 uur in de TGV plaatsnam die hen terugbracht naar de lage landen, beleefden we met het AD ons laatste Parijse interview. Rond achten checkten we uit, 12 uur nadat de dag was begonnen, reden naar een ander hotel, aten sashimi in een Japans restaurantje dat op kruipafstand daarvan lag en kropen vervolgens terug om in een comateuze slaap te vallen. Parijs zat erop.

Juni
In het Brabantse en Amsterdamse volgden er nog ruim zestig grote en kleine interviews voor geschreven media en internet, van Troskompas en Mikrogids tot Spits, Opzij en Het Parool.





Extra fotoshoots volgden, met als uitschieter de ‘Esther Verhoef als wraakkoningin’-foto door Merlijn Doomernik, die je niet hebt kunnen missen omdat hij o.a. door het hele land in bushokjes en op stations heeft gehangen en op en in talloze folders en bladen heeft gestaan. (‘Is dat mes er later ingefotosjopt?’ vroeg een lezeres bij een signeersessie: Nee, dat hing echt tussen mijn vingers. Maar het bloed was wel nep! – en dank u wel, al die mensen die me toefluisterden dat ik in het echt 15 jaar jonger ben dan ik op de foto lijk!) Nog een paar opmerkelijke foto’s maakte kunstfotograaf Krijn van Noordwijk: Esther als fatale vrouw in VN Detective & Thrillergids. De visagiste had zich stevig uitgeleefd, ik kende mezelf niet meer. Mijn kinderen ook niet, trouwens. Toen ik na die shoot thuiskwam schoten ze bibberend weg onder de keukentafel.





Radio-interviews volgden na geschreven media, zoals voor de Wereldomroep, Omroep Brabant, 3FM en de Tros Nieuwsshow, en tussendoor was er ook aandacht van de tv – De leescoupé en Het Gesprek met Karin Giphart bijvoorbeeld.

Erken mij
Een oplage van 805.000 exemplaren, een recordaantal, 60.000 meer dan vorig jaar, geheel tegen de (crisis)stroom in. Later werd er vanwege grote vraag nog eens bijgedrukt en kwam de teller uit op 833.500 ex! Ik had me opgemaakt voor een hausse aan negatief commentaar. Elk ‘boekenweekgeschenk’ wordt nu eenmaal extreem kritisch bekeken, uitgeplozen, gefileerd, sterker nog: de vergelijking met een kleiduif kun je gerust maken. Vrij schieten! Dat principe.

Maar gelukkig vatten NRC, AD en de Volkskrant de essentie en vonden ze het 4 sterren waard. Vrijwel alle lezers-, kranten- en internetrecensies waren al even positief. Minder enthousiaste reacties waren er natuurlijk ook: de cursus begrijpend lezen was niet door iedereen van de oppositie succesvol afgerond. En ach… smaken verschillen, gelukkig.

Power of Plots
Het wordt elk jaar groter en leuker, dat Power of Plots in de Melkweg in Amsterdam. We mogen trots zijn op zo’n evenement!


©Gerlinde de Geus

Ik had er mijn eerste echte ‘rode loperervaring’, in de grote zaal won Marion Pauw de Gouden Strop en een uur ervoor maakte Susan Smit aan de zijde van Kees de Bree van Crimezone.nl in Foam bekend dat Simone van der Vlugt de Zilveren Vingerafdruk had gewonnen. Meer dan terecht.

Uitreiking Zilveren Vingerafdruk ©Tom de Bree

Die ‘PoP’-avond beleefde ik met Leo Blokhuis een van de leukste live interviews ooit en vergat dat er ook nog mensen in de zaal zaten te luisteren. ‘Gaan we het over je boeken hebben?’ vroeg Leo me vooraf. Nee, reageerde ik, liever over muziek, want dat is in interviews een ondergeschoven kindje en we zitten niet voor niets in poptempel De Melkweg, toch?

Interview Power of Plots ©Simon de Waal


Achter de draaitafel ©Natascha van der Stelt

Drie kwartier lang ging het over muziek en ook een beetje over schrijven, aan de hand van videofragmenten van Nirvana, Rammstein, SOAD, Frank Sinatra en Buena Vista Social Club. Vervolgens een paar wijntjes, een paar interviews, een uur onder Leo’s hoede diskjockey spelen in een rokerig zaaltje zonder rook, en even na middernacht naar het hotel: slapen.

Signeren NS Utrecht

De volgende dag werden we per taxi naar het Centraal Station van Utrecht gebracht waar ik signeerde en een aantal radio-interviews gaf. Het was de aftrap voor de signeertournee die ons door heel Nederland bracht.

Signeersessies
Ik zie ‘mijn’ lezers zelden, en zij kenden mij ook al niet ‘in het echt’. Nu wel! Meer dan 1.000 boeken hebben Berry en ik gesigneerd (want ook veel Escobers), ik heb met honderden lezers gesproken en dat was fantastisch. Dankbaar. Indrukwekkend. Ontroerend. Ik denk aan de lezeres die een dag eerder van haar vakantie was teruggekomen voor de Assense signeersessie, een ander die maar liefst twee uur reed om haar boeken gesigneerd te krijgen, de lieve mannen – vooral in de noordelijke provincies, vaarwel vooroordelen… – die boeken voor hun vrouwen lieten signeren. Ik denk aan Trudy met Escober-T-shirt in Eersel (ze was niet de enige die week!), Nicolle die na het zien van een tv-interview wist dat ik op zoek was naar een bepaald boek en dat voor me had weten te scoren… al die mensen en nog vele anderen; méér dan bedankt.

Signeren bij Huyser in Delft


Signeren bij Stevens in Hoofddorp ©Rob Joore

 
Friese namen bij Van de Velde in Leeuwarden

Het was hartverwarmend om jullie te ontmoeten en te horen en zien wat Rendez-vous, Close-up, Alles te verliezen en de Escobers bij jullie losmaken. Stil werd ik van lezeressen die niet alleen hun vreugde, maar ook hun diepe verdriet wilden delen. Een lieve lezeres die haar kindje had verloren in Frankrijk en me vroeg een ‘ter nagedachtenis’ voor in haar Rendez-vous te schrijven. En een andere lezeres in Mijdrecht die me vertelde waarom Alles te verliezen haar zo dierbaar was: tijdens het lezen had ze urenlang niet gedacht aan het gemis van haar kind. Stil was ik, en dankbaar. Nu nog.

Signeren bij Selexyz Gianotten Breda


Signeren bij Selexyz Scholtens Groningen

Hartverwarmend waren ook de reacties van de boekhandelaren en hun cadeautjes en attenties. We kregen als dank (heel veel) flessen wijn mee, sterkedrank, lokale jam, boeken, vvv-bonnen en (heel veel) bossen bloemen. Speciale vermelding krijgt Huijser in Delft voor een chocolade exemplaar van Alles te verliezen. Die staat op mijn bureau mooi en lekker te wezen en ik doe mijn best hem te weerstaan. Bij Mondria in Mijdrecht scoorden we Waterman-pennen en diezelfde winkel voorzag bovendien de wachtenden in de lange, lange rij van nootjes, kaas en glaasjes rood, rosé en wit. Een feestje, daar in Mijdrecht. Dank!

Maar het was uiteindelijk overal goed en bijzonder. Ook in Antwerpen, waar we de 21ste juni aanschoven bij een panelgesprek met andere thrillerauteurs en in contact kwamen met Vlaamse fans. De Dag van de Misdaad werd nog niet massaal bezocht, maar gezien de enthousiaste reacties van het publiek, vrijwilligers en auteurs, zal dat de komende jaren zeker beter worden!

©Marc Magielse


©Marc Magielse

En nu…?
Billboards, posters, reclame, exposure in vrijwel alle bladen, op radio, tv en internet: voor mensen die een hekel hebben aan Esther Verhoef is het vast een zware maand geweest. Maar houd moed: alle dingen gaan voorbij, óók juni 2009.



Libelle


Algemeen Dagblad


KRO Magazine


Literair Thriller Magazine


Nouveau


Spits


De Telegraaf


VN Thrillergids


VARAmagazine


De Volkskrant

Na deze maand val je in een gat, waarschuwden de mensen van de pr. Iedereen valt in een gat na zoveel media-aandacht. Ineens gaat de telefoon niet meer, word je niet meer gemaild, niemand wil je nog spreken, fotograferen of je mening horen.

Misschien heeft dat gat een harde bodem voor mensen die leven van aandacht, die energie krijgen van in het middelpunt van de belangstelling te staan? Ik laat me er – neem dat gerust van me aan – juist met plezier in glijden. Op de bodem liggen talloze voedingskiemen voor nieuwe boeken, ik heb ze daar al zien liggen: een Esther Verhoef én een nieuwe Escober.
Berry en ik trekken ons terug. We mailen niet, we pakken de telefoon niet op, we komen nergens opdagen. We zijn er niet. Misschien een halfjaar, misschien een jaar of langer zal niemand iets van ons horen. Beloofd.

Maar weet dat we elke dag zullen schrijven, net zolang tot er goede, nieuwe boeken zijn...
Heel veel dank voor alles en … Tot dan!

1 juli 2009, Esther Verhoef